sivas ta geçen bir yerli film

izlerken kendi memleketimi, ninemin ocağını ve el emeğini gördüm; iki çocuk bir analarının omzunda büyümüş, o kadınlar da yine dimdik ayakta. bu film herkese değil, sabırla izleyenlere ders verir.

anadolu'nun bozkırında geçen hikayelerin kendine has bir ağırlığı var, bu film de o ağırlığa yaslanıyor. kar, uzun yollar ve duyulmayan sözler üzerine kurulu bir sessizlik hakim; incelikli buldum. bayılmadım ama iz bırakmadı değil, o kasvetli huzur insanın içine işliyor.