sürekli kendine hatırlatmak zorunda olduğun o söz

bullet journal'ımın her ay başına 'bugün geriye kalan ömrünün ilk günü' yazıyorum ama haftaya bir uyguluyorum, sonra unutup bir ömür daha eskiden kalıyorum. belli ki tuzu şekerden ayırmak filan hikaye, bi zahmet siz hatırlatın bana.

bir hasta diş hekimi koltuğunda annemin bu sözünü duyup gerçekten etkilendiğini söyleyince dedim ki bizi biz yapan, o hatırlatmalar aslında. kendime bininci kez söylüyorum: 'kimsenin sizin için çizdiği role bürünmek zorunda değilsiniz' bu cümle hayat kurtarır. (bkz: içgüdüsel farkındalık) (bkz: dur ve nefes al) (bkz: kendine yetebilmek)