topuklu tıkırtısıyla gelen anksiyete

kızlar inanın bana bu plaza hayatı yaldızlı bir cehennemden başka bir şey değil. sabahın sekizinde jilet gibi giyinip geldiği ofiste, sırf rujunun rengini kıskandığı için size "bu sunumun fontu neden böyle, kurum kültürümüze hiç yakışmıyor" diye kusan o egoist departman yöneticilerinden bahsediyorum. hani şu instada "kız kardeşlik" kasıp toplantıda lafınızı ağzınıza tıkayan, başarınızı kendisine mal ederken minicik hatanızı tüm open office'e bangır bangır duyuran o porselen makyajlı yılanlar...

tuvalet kabininde sessizce ağlarken göz makyajımız akmasın diye peçeteyle tampon yapmak bizim gizli mesaimiz oldu resmen. sabahları yulaf lapamıza antidepresan doğrayıp yiyecek kıvama geldik. bir de insan kaynaklarına gidince utanmadan "biz burada koskoca bir aileyiz" demezler mi, evet canım dallas dizisindeki aile gibiyiz maşallah. kendi narsist komplekslerinde boğulmaları dileğiyle, ben gidip sessizce ağlama kabinime geçiyorum.