yaşanılan en güzel gün

genelde en güzel gün dediğimiz anlar, onu ‘en güzel’ olarak kodladığımız an bitiyor zaten. bazen hiçbir şey planlamadığın, hiçbir şey beklemediğin bir pazar sabahı, çiçeklerin açtığını gördüğün anda o gün birden ‘en güzel’ oluyor. hayat işte, tam da bunu anlamak için var.

benim için en güzel gün, üniversiteden mezun olduğum gün değil, oğlumun toprakla ilk defa tanıştığı ana tanıklık ettiğim gündü. elindeki fesleğen tohumlarını bana uzatışı, avucumun içindeki bütün dünyalardan daha kıymetliydi. o günden bu yana bahar her gelişinde, aynı tazelikle umut ekeriz. (bkz: hatıra)