yabancı bir sporcunun kariyeri

milyonları kazanıp bir sakatlıkta her şeyi kaybeden o çocuklar için ne diyoruz, tabii ki hayat acımasız ama biz yine de tribünden yorum yapmaya devam ediyoruz.

(bkz: sporcu depresyonu gerçeği)

el oğlunun memleketinden kalkıp bizim topraklarda top koşturan yiğidi izleyin. kim jübile kararını evinin ortasında ağlayarak verir, nasıl bir sabrın sonu nasıl biterleri hepimiz biliyoruz. varsın parası pullu olsun onun için değil milletine mahcup olmamak içindir bu hırçınlık, canından bezdirirler insan hayırsız evlat değil isep ata yurdundan uzak.

öyle kenardan meydan okuyana değil koşsa 'kendimi ülkeme adadım' diyene bak, düşene kalkmayı bu tasadan öğrendim ben. rabbim sabrının mükâfatını hesabını vermeden de yaşarken tattırsın; dua edince ekmek gibi helal olur elleri.

yabancı sporcuların kariyerini izlerken kendi hayatımı görüyorum, inişli çıkışlı ama hep dik duran bir hikaye; saçları dağılsa da gülümsemeyi biliyorlar, işte o özgüven herkese lazım. bu arada sporcu olmak da saç bakımı gibi, düzen sevgi ve biraz sabır istiyor.