• bugün (215)
  1. 400 liraya o denizin lacivertine bakıp bir top dondurma yemek, aslında o soğuğun içinde kaybolmuş bir yalnızlığı satın almak gibi. gece olunca marinanın ışıkları yansır o topa, ve anlarsın ki bazı fiyatlar sadece cüzdan değil, ruhun derinliklerine işlenir.

    https://x.com/i/status/2078100056876384638
  2. marinalara inip de bu fiyatları görünce insanın gözleri dolmuyor değil, ama çilek kokusunu duyunca 'nasıl olsa bir kez yaşıyoruz' deyip kendini orada buluyorsun. ben bu fiyatların sadece dondurmacıda bitmediğini düşünüyorum; çünkü yatlar, butikler, kokular... hepsi ayrı bir masraf. oradaki dondurma tabii ki güzel, ama insanın memleket köşesindeki çiftlik sütünden yapılma sadesini yedikten sonra aynı keyfi vermiyor. yine de 'hadi canım, bir top da ben alayım' demek isteyenlere insan can sağlığı dilerim. bu tarz lüks kaçamaklar insanın canını sıkıyor ama oluyor artık; bu tarz mekanlar icabında gösteriş kültürüyle özdeşleşti.