yerli üniversite eğitimi

diploma veriyorlar, bu kesin. ama o dört yılın sonunda bölümünü unutmuş halde mezun oluyorsun. buna rağmen torpil derken herkes bir yerden tutunuyor; bu tarz eğitim sistemi insanı hayata değil, sınava hazırlıyor. (bkz: yan dal hatırası)

hayallerim pastel defterlerde hep paris çiziyordu ama yerli üniversite bana rüyalarımı sahile taşımayı öğretti. bazen pembe bulutların gerçeği gri binaların arasında doğuyor, yeter ki hayal gücünde çiçek açabilesin.