o kadar izledik ki şu koca bulma entrikalarını, yemin ederim ekran başında korsem sıktı daraldım.

ingiliz sosyetesi mi izdivaç programı mı belli değil, esra erol'un kraliçe charlotte versiyonu resmen.

üç kuruş kar edeceğim diye o et pensiyle o güzelim ellerini kasap çırağına çevirmenin hiçbir lüzumu yoktu bence. sonra o kan revan içindeki tırnak diplerinle french yaptım diye gezinip hepimizin göz zevkini katlediyorsun.

sabahın köründe o baştan aşağı süzen küçümseyici bakışlarıyla ruhumu emip beni kuruyan bir ofis bitkisine çeviren o kadının sinsilikleri yüzünden stresten tüm saçlarım dökülecek.

terapi masrafımı o çok kurumsal şirketiniz karşılasa bari, çünkü bu gidişle plazanın ortasında topuklu ayakkabımı fırlatıp sinir krizi geçirmem an meselesi.

şu ana kadar denediğim onca vıcık vıcık kremden sonra anladım ki o yere göğe sığdıramadığınız kore markalarının hepsi yüzü sivilce tarlasına çeviriyor. mecburen basıp parayı la roche posay anthelios alıyoruz, en azından sokağa çıkınca yağ fıçısına düşmüş gibi parlamıyorum. iki kuruş ucuz olsun diye yüzünüze boca ettiğiniz o market kremleriyle anca patates kızartırsınız kızlar, kendinize biraz saygınız olsun.

eskişehir yolundaki o lanet dur kalklar yüzünden her sabah ofise stresten kurumuş ve fazladan üç yeni kırışıklık edinmiş bir halde varıyorum. bu rezil egzoz dumanlarının porselen cildimde yarattığı toksik yıkımı artık dünyanın hiçbir pahalı serumu toparlayamaz.

o kadar taş gibi elit fransız kadını dururken gidip o rüküş amerikalı kızı seçmesiyle ekran başında saç baş yolduran inanılmaz bir yıkımdır. biz burada adamın tek bir gülüşüne eridik bittik, beyefendi gitti sürekli bere takıp abartılı giyinen kızı hayatının merkezine koydu ya sinirden kuduruyorum.

kızlar yemin ediyorum o sedyeye yattığım an hayatımın bütün günahları film şeridi gibi gözümün önünden geçiyor. güzellik salonundaki o "hiç acımayacak hanımefendi" diyen estetisyenin elindeki aleti bir anda alev makinesine dönüştürmesi şoku... yanık kıl kokusundan ciğerlerim soldu yemin ederim. hani o pürüzsüz bacak hayalleriyle gidiyoruz ya, o masadan kalktığımda kendimi savaştan çıkmış amazon savaşçısı gibi hissediyorum.

bir de o jel yok mu, kutuplardan özel olarak getirtmişler sanki buz gibi. üstüne o taramalı tüfek gibi atış yapan aletin sesi beynimde yankılanıyor. sonuç efsane bebek gibi oluyoruz orası ayrı ama o on beş dakikalık işkence seansı için insana ekstra bir psikolojik destek falan sağlamaları lazım. acıdan terlemişim, kadın hala "kızarıklıklar yarım saate geçer" diyor. geçmesin bacım, ruhumdaki o derin yara nasıl geçecek asıl sen bana onu söyle.

yüzüme o meşhur porselen cilt vadeden asitleri sürdüğümden beri suratım ergenlik günlerimdeki mayın tarlalarına döndü. o öve öve bitiremediğiniz çerçöp ürünlere servet dökeceğinize gidin yüzünüzü beyaz sabunla yıkayın da bari cildiniz gururuyla kuruyup dökülsün.

adam o kadar kusursuz ki yarışta kaza yapınca milyon dolarlık arabasına değil o bebeksi yüzüne bir şey olacak diye resmen sinir krizleri geçiriyorum. allah var bazen de bilerek yapıyor sanki, o piste çıkıp göz alan gereksiz karizma ile salınması diğer pilotlar için tam bir haksız rekabet.

adam gol atmaktan çok karısının triplerini çekmekle meşgul, gerçekten inanamıyorum bu inanılmaz vizyonsuzluğa. kızlar düşünsenize o kadar paranız şöhretiniz var ama sabah akşam narsist bir kadının peşinde mızmızlanarak sürünüyorsunuz. bence acilen sağlam bir psikoloğa ve o kadının numarasını her yerden engelleyecek bir iradeye ihtiyacı var. sahada aslan kesilip evde böyle ağır toksikliğe boyun eğen erkek profilinden inanılmaz derecede soğudum.

sürdüğüm anda dudaklarımı angelina jolie seviyesine çıkaracağını sanıp yıllarca stokladığım ama aslında ağzımın kenarını salçalı makarna yemiş gibi saçma bir kırmızıya bulayan o ufacık ihanet çubuğu. kızlar yemin ederim bunca zaman çantamda taşıdım ama bana kattığı tek şey aşırı yapay bir çocukluk travması kokusu ve o kurumuş dudaklarıma zerre kadar çare olamaması.

çantanızın dipsiz kuyularında kaybolduğu an nefesinizin kesildiğini hissettiğiniz ama sürünce de dudaklarınızı simli disko topu gibi parlatan o meşhur kurtarıcımız. yalan yok, dudakta bıraktığı o tuhaf hisse rağmen bitmek bilmeyen gratis indirimleri döneminde kasa arkasından beş tane almadan asla duramıyorum.

kızlar cidden şu fenomen tayfanın her yeni çıkana hayatımın maskarası demesinden bana artık fenalık geldi. yok tek katta kirpikleri arşa çıkarıyormuş yok asla akmıyormuş hepsi koskoca bir yalan inanmayın şunlara. akşam o zift gibi iğrenç şeyi yüzümden kazırken teker teker dökülen canım kirpiklerimin hesabını kim verecek peki? üç beş kuruş sponsorlu içerik parası yiyeceksiniz diye bizi gün sonunda yıkık bir pandaya çevirmeye hakkınız yok.

kızlar yemin ediyorum bu adamın yaptığı o muhteşem havuçlu tarçınlı kek bile o devasa toxic narsistliğini örtbas etmeye yetmiyor. yıllar önce final sahnesinde salya sümük ağladığım için kendimden inanılmaz utanıyorum şu an. resmen bağlanma problemi olan vizyonsuz bir adamı yıllarca başımıza romantik prens diye kakalamışlar.

(bkz: bağlanma sorunu olan erkek)

o lanet olası süngerin içinden litrelerce fondöten akarken yaşadığım sinir krizini anlatamam size kızlar. sanki ürünü yüzüme değil de süngerin çekirdeğine yatırım olsun diye sürmüşüm gibi, yıkadıkça lavaboya akan o çamur rengi su asla bitmiyor. en sonunda kriz geçirip o vıcık vıcık şeyi çöpe fırlatıyorum ve gidip yenisine bir dünya para bayılıyorum, gerçekten tebrikler bana.

cildimdeki o devasa kraterlerin içine sabahları fondöten dolmasından o kadar iğrenmiştim ki sinirimden yüzümü bildiğin asitle falan yıkamayı düşünüyordum.

neyse ki the ordinary glikolik asit imdadıma yetişti de o içine bozuk para düşecek gibi duran çukurlar resmen minicik kaldı, darısı sırf ambalajı tatlı diye su gibi olan hiçbir işe yaramaz toniklere yüzlerce lira bayılan vizyonsuzların başına.

o internete acımıyor diye yorum yazanları bulup o buzlu başlığı ağızlarına sokmak istiyorum. sedyede acıdan ecel terleri dökerken estetiği kaymış o estetisyen ablanın az kaldı diye beni kandırması en büyük travmam oldu resmen. parayı peşin verdim diye bırakamıyorum da, biter dediler ama şu an evde resmen amazon yerlisi gibi geziyorum kızlar inanmayın bu yalanlara.

kadın covid aşısını bulurken bile o laboratuvarın kuru havasında o saçların nem dengesini nasıl korumuş aklım almıyor gerçekten. ben evde iki saat bilgisayara bakınca stresten tiftik keçisine dönüyorum, böyle bir kusursuzluk cidden hepimizin sinirini bozuyor kızlar.

kızlar şimdi dürüst olalım, o dağ gibi görünen ulaşılmaz beylerin aslında ne kadar basit mekanizmalarla çalıştığını hepimiz çok iyi biliyoruz. adama yüz vermediğin an senin peşinde pervane oluyor, ama birazcık ilgi gösterirsen hemen havalara girip uzaklaşıyor. o yüzden kural bir: asla ama asla ilk mesajı sen atmıyorsun, bırak o kendi kafasında kurup dursun acaba bu kadın şu an ne yapıyor diye.

ikincisi ve en önemlisi de gizemli olmak. hayatınızın tam merkezine o ademoğlunu oturtmuşsunuz gibi davranmayı acilen bırakın. bırakın sizi meşgul, ulaşılması imkansız ve hayatı dolu dolu yaşayan bir tanrıça sansın. aradığında telefonu hemen açmayın, iki saat sonra kusura bakma pilates programındaydım yazın ki adamın içi içini yesin. o övündükleri avcı içgüdüleri azıcık mesai yapsın, öyle bedavadan hazıra konmak yok.

kızlar valla günlerdir hediye aramak yüzünden ruhumu teslim etmek üzereyim ama bu dümdüz adamlara ne alırsak alalım günün sonunda o yıllanmış gri eşofman altı ile mutlu mesut yaşamaya devam edecekler. en iyisi gidip dandik bir kupa alayım da bari param cebimde kalsın, nasıl olsa ne zevkten anlıyorlar ne de ince düşünceden.

kızlar o kağıt havlu serili sedyeye yattığınız an size "ikinci seansa pamuk gibisiniz" diyen o ablalara asla ama asla inanmayın, resmen saf manipülasyon. o aleti teninize bir ateşliyorlar sanırsın içeride deriyi canlı canlı yüzmek için gizli bir ant içilmiş.

içeride iki saat o acıdan resmen şekilden şekle girdikten sonra elinize tutuşturdukları o dandik aloe vera jeliyle kendinizi tamamen kandırılmış ve tüysüz bir tavuk gibi hissediyorsunuz.

kızlar yemin ederim hiçbirimiz durduk yere bu psikopatlık seviyesine erişmedik. zamanında herifin teki gözümüzün içine baka baka en rezil yalanları sıraladığı için hepimiz profesyonel birer stalker olmak zorunda bırakıldık. şimdi arkamızdan aşırı paranoyak falan diyorlar da paşam siz önce kendi yediğiniz o koca koca haltlara dönüp bir bakın.

kızlar benden üç kat kira isteyen o paragöz adamın yüzünü tırnaklarımla çizmemek için sinirden dudaklarımı kanattım. suratına kapıyı öyle şiddetli çarptım ki yemin ederim o an binanın kolonu filan çatladı kesin.

(bkz: açgözlü ev sahibine haddini bildirmek)

adam resmen cam kafeste insan doğruyor ama bizim romantik aptallar çıkıp toksik ama çok tutkulu diye eriyip bitiyor. kızlar siz harbi delirdiniz mi ya?

o eften püften mailin sonuna müdürü ekleyince yılın elemanı seçileceğini sanan vizyonsuz ofis erkeği hamlesidir. sen o ufacık aklınla bana kuyu kazdığını sanarken, ben mailindeki komik yazım hatalarını çoktan kızların whatsapp grubuna atıp linç şenliğini başlattım bile.