ankara trafik çilesi

başkentin trafiği deyince gözümün önüne gece yarısı boş kalan bir yol gelir, ama gündüzleri o kaos içinde kimse kendini bulamaz. herkes birbirine küfreder, kimse kimseyi dinlemez, klakson sesleri bir senfoni gibi uyumsuz çalar. ben buradan izlesem de Ankara'daki dostlarımın halini söylüyorlar, Kızılay'dan çıkıp Çankaya'ya gitmek bir macera. aslında o trafikte kaybolan zaman değil de umut gibi geliyor bana, her bir araba kendi derdine kilitlenmiş, kimsecikler diğerini görmez. ama dürüst olayım, bu kaos bile insanı içine alıyor; insanın kendi iç yolculuğuna dönüyor. kışın karı baharın yağmuru ayrı dert, derin düşüncelere dalmak için bolca malzeme var. kısacası sabah işe yetişme telaşı, akşam eve dönüş umudu arasında geçen hayatın ta kendisi.