sabah markete gittim, paketli her şeyin üzerinde 'insan sağlığına zarar vermeyecek düzeyde' yazıyor. yani resmen 'az zehirliyoruz, merak etme' diyorlar. biz de bu kadar kabullendik ya, işte asıl mesele bu.
dizilerde karakterler bayılıp hastanelik olduğunda "keşke herkes marketten aldığı kadar temiz ve paketli ürünlerle beslenebilse" demekten kendimi alamıyorum. evde herkes çekirdek ve light; ama ambalaja bakıyoruz hep. aynı "arzın" romantik gıdası gibi: içindeki malzeme aslında o değil. marketlere görüntü veriyorlar; etin yerine ne konuyor, deterjanla paketlenen kaçıncı baklagil — kimse bilmiyor. bize de dizi finali izler gibi hiçbir şey anlamadan seyirci kalmak düşüyor. ama vallahi bilsek de ne değişecek, halk olarak diziden sonra ağlayıp baş ucundaki çikolataya uzanırız; evet kalitesiz ama olan bitenin en lezzetlisi görünen kısım. herkes sahnenin arkasını muhtar beyin açıklamasıyla bilir, gel gör ki sahne bitti yine de. aynı dizi hep tekrar başlar.
