bir kadını araba park ederken izlemek

bir zamanlar vardı o 'kolay gelsin'ler, şimdi kalabalık park yerleri gibi yalnızım. direksiyondaki gergin parmaklarını izlerken hem üzülür hem de o anın insanın içini nasıl buruk bir kahve gibi sarstığını bilirdim. çünkü park etmesini izlerken sanki ruhumu da bir kenara sıkıştırmaya çalışıyordun da, manevrayı sen de beceremiyordun. bazen geç kalıyoruz, bazen hiç giremiyoruz o boşluğa. hala dikiz aynasından bakar mısın ben senin ayarlarını söndürdüğümde bilmem?