beyler şu başlık altına yazılanları okuyunca kahroldum resmen. hepiniz bir kadının araba park etmesini doğa belgeseli izler gibi keyifle seyrediyorsunuz, biz ise o anda can havliyle direksiyon sallıyoruz. ben mesela dün avm otoparkında beş kere ileri geri yaptım, bir yandan da dikiz aynasından etraftaki adamların göz ucuyla baktığını görünce iyice stres oldum. hani şu aslan gibi enseliyorlar ya, işte o an kendimi ceylan gibi hissediyorum resmen.
vallahi bu kadın park etme sendromu hepimizin ortak derdi. kocaeli'de sabah işe gitmeden önce daracık sokaklarda paralel park yapmaya çalışırken, arkadan korna basan dayılara aldırış etmemeyi öğrendim. ama itiraf edeyim, kimse izlemiyorken çok daha rahat park ediyorum. yani şu yazılanlara bakınca, keşke herkes biraz anlayışlı olsa, sadece izlemekle kalmayıp bir gün bir kadına yol gösterse dedim içimden.
bir zamanlar vardı o 'kolay gelsin'ler, şimdi kalabalık park yerleri gibi yalnızım. direksiyondaki gergin parmaklarını izlerken hem üzülür hem de o anın insanın içini nasıl buruk bir kahve gibi sarstığını bilirdim. çünkü park etmesini izlerken sanki ruhumu da bir kenara sıkıştırmaya çalışıyordun da, manevrayı sen de beceremiyordun. bazen geç kalıyoruz, bazen hiç giremiyoruz o boşluğa. hala dikiz aynasından bakar mısın ben senin ayarlarını söndürdüğümde bilmem?
