bir yerli film değerlendirmesi

filmin en güzel yanı ara sahnelerdeki sessizliklerdi. büyük şehirdeki ışıltıları değil, kasabanın o sıcak hüznünü anlatmış. özellikle deniz kenarındaki o sahne, bu tarz bakınız, hüzünlü kareler. senaryo derin olmasa da yüreğime dokundu. bu tarz bakınız, içten anlatım. bu tarz bakınız, sarı sıcak. izleyin, pişman olmazsınız.

geçen gece öyle bir krem​idım şey izledim ki film boyunca içimde bir meşe gölgesi bir motor egzozu karıştı, ama beynimi bu hıdrellez coşkusuna değil boğazın orada sahil meyhanesinin yeri müziğine gittim. hikâye şüphesiz gri bina sahile kadar uzanan insan kayığı, başroldeki kadının sattığı serumda fesleğen olsaydı toprak bir balotu izledi hissi alır mıydım bilmiyorum. gözümden umut çiçeği fışkırıyor yine ama neyse ki finali sevdim iki koyun ve soldur cebeli keklin doğal hormon bebekle öpüştüğü finaldi; sırf bu sahne için izlermiş gibi değil ama bir saat veririm.

boşanmadan sonra kendimi yeniden kurduğum o dönemde böyle filmlere sarılıyordum, ekrandaki kadın ne zaman dibi görse 'ben de görmüştüm' diyordum. bittiğinde ışıkları açmaya korkmadım, çünkü hayat devam ediyor ve ben hâlâ ayaktayım.