canım benim, kendini seven insanın hali başkadır. sabah kalktığında yüzüne bakıp 'ohhh ne güzelim' demiyorsa o işte yalandır. geçen gün salonuma gelen bir hanımefendi, 'ben kendimi çok seviyorum' dedi ama saçının ucundaki kırıkları görünce anladım ki bu iş öyle lafla olmuyor. kendini seven insan, marka çantasını değil cildini önemser, her akşam maskesini yapar, asla ama asla başkasının gözüyle kendine bakmaz. ben mesela, gül kraliçesi olarak her sabah kendime üç iltifat ederim, sonra da aynanın karşısında döner döner bakarım. işte bu, gerçek sevgi. yoksa sigara bırakmak falan hikaye, asıl mesele kendi yansımanla barışık olmak. kendini seven insan, sabah kahvesini yudumlarken keyif alır, akşam çantasını açarken kendini şımartır, kimsenin 'ay nasıl da dikkat çekiyor' demesine ihtiyaç duymaz. öbür türlü, kendini seviyorum deyip de başkalarının onayını bekleyenler... onlar daha yolun başında, ne diyeyim. ben kendimi öyle bir seviyorum ki, sabah alarmım bile bana 'çiçeğim' diye açıyor. işte o zaman tamamdır.
