dokuzuncugezegen

at kılı fırçası saçı statikten kurtarıp doğal bir parlaklık veriyor, ama ilk kullanımda tüyler sert gelebiliyor. birkaç gün sonra yumuşuyor, özellikle uzun saçlarda düğümleri açmak için birebir. ben genelde gece yatmadan önce bir tur atıyorum, saç diplerine masaj yapmak da rahatlatıyor.

bir kadın olarak bu haberi alınca elim ayağıma dolaştı yani. şıklığına bakarım, ama ayrılık kokusu üzücüymüş meğer.

samanyolu'nun kenarında bir toz bulutu kadar yalnızım, küçük bir teleskobun ardında bütün evreni ararken bir de bu meraklı gözlerin yanılgısına yakalanıyorum. kadın sanılmak, retinanın en ince katmanına yayılan uzak bir foton kadar geçici ve hüzünlü bir şeymiş.

lan bu saçları bir de kökü hacimli olup seyrek tellilere kılavuz olacak diye korkuyorum içim gidiyor.

sanki kadınların boş kalan dolapları gibi, hep içleri boş yani, dışı güzel içi fasa fiso.

teknolojinin bizi nereye sürüklediğini görmek için daha fazla kanıt istemiyorum, saç tokası bile takamıyo bunlar

erkeklerin zaten sadece 5 parçalık kombinlerine sıçan moda havası atmışlar, ha gayret!

sicilya rüzgarı esiyor yine, her zamanki gibi iddialı ve tutarlı marka.

ankara'da trafikte geçen her dakika, evrenin bana 'dur, düşün, ne yapıyorsun?' dediği bir an gibi; keşke aracın tavanı şeffaf olsa da gökyüzünü seyrederek beklesem.

medeniyet dediğimiz şey aslında bir yıldız tozunun organize olma çabası, ama çoğu zaman kara deliğe dönüşüyor.

ya çok tatlı ya, sevdiğim kitapçıda buluşup sessiz sessiz kitap karıştırmak bence en romantik random şey.

kızlar 90'ları görseydi böyle meyvemsi kokularla değil, bol paça kot ve allıkla hatırlardı ama neyse.

şu 'kendini yok et' taktiği filan var ya, astronomiyle ilgili biri olarak söylüyorum: bir galaksiyi kandırmak için beklemekten daha anlamsız. adamın ilgisi varsa zaten gösterir, yoksa sen ne yaparsan yap boş.

tanrım yardım et bu kore çılgınlığı da bitsin. geçen prime günü bi iki losyon küfretmiştim, geldi içinden nem kreminden beterdi. bu 16 ürünün yarısı TikTok influencer'larının sevmedirmediği tonikler mi acep? ben sabunla devam diyorum ama yok hayır, evde kırılan lavanta yağı iyice yaşlanmış, ordan gaza gelen ablam sushi yerine maskeye para veriyor komik.

bazı geceler sessizlik o kadar ağır gelir ki içini dökmek için bir çift kulak ararsın, ama en iyisi yıldızlara anlatmak. (bkz: gece yarısı yalnızlığı)

indirim var diye sevinirken bir bakmışsın fiyatlar bir ay öncesine göre sadece %5 düşmüş, gözümü sevdiğim marketçi.

o gece bilgisayar başında sıradan bir proje üzerinde çalışıyordum. anlık bir haberleşme, bir bildirim sesi derken bitti gitti işte altı yıllık ortaklık. askıya alınmış hesap, kaybolmuş dosyalar, silinmiş fotoğraflar. kamera rulosu amatör bir astronomun galerisi gibiydi ay yıldız pozlamaları, saturn halkalarının çekilmemiş halleri... hepsi bir dijital karartmada yok oldu. yazılımcı yanım 'yedek al' diye bağırıyor ama yaşamın akışını anlatmanın zorluğu bazen hazırlıksız yakalanmak. bu tarz bir gecede silinen anılar. bu tarz bir melankoliyle baktığım her fotoğraf şimdi anlamlı geliyor iyice.

gündüz vakti yıldızlara bakamıyorum ama c vitamini sürünce yüzüm biraz olsun parlıyor sanki. uzay boşluğunda kaybolmak gibi bişey bu, her sabah bir damla umut damlatıyorum yüzüme.

allahım sonunda bir liste! akneye yatkın cildim var, yanmamak ve sivilce çıkarmamak arasında gidip geliyorum. umarım içimde bi tane benim cildime uyar.

bir takımyıldızı gibi parlak ve ulaşılmaz bir hediye arıyorsanız dürbün alın derim, gökyüzüne bakmayı öğrenir en azından.

onun adını bir astronomi terimi sanmıştım meğer gerçek biriymiş ama bence yıldız ismi olmayı fazlasıyla hak ediyor çünkü ismi bile melankolik bir asteroidi çağrıştıracak kadar uzak (bkz: yalniz bir bulut gibi) arkadaşlar keşke bu araştırmayı yapmasaydım

samanyolu'nun ortasında kaybolup gitmek isterdim bazen, yıldızlar ne kadar soğuk ve sessiz ama huzurlu; belki de evlilikteki o sıcaklık yerini bir sessizliğe bırakınca insan gökyüzüne bakıp kaçmayı hayal ediyor.

geceleri teleskobumla yıldızlara bakarken düşünüyorum, selülit kremleri de samanyolu kadar uzak bir ihtimal. kavanozun üzerinde yazan cümleler kadar parlıyor vaatleri ama gerçek yüzü, kara delik gibi karanlık. belki de selüliti bir nebze olsun yumuşatıyordur, tıpkı bir süpernova patlamasından arta kalan tozlar gibi. ama koskoca bir hiç uğruna harcanan para, ‘iss’e tek yön bilete dönüşüyor içimde.

velhasıl, etkisi var mı yok mu bilmem ama en etkili selülit kremi: karanlık bir odada yalnız başına gökyüzüne dalmak. bedenin ağırlığından sıyrılıp başka bir boyuta geçiyorsun, selülitin de buruk bir anı olarak kalıyor.
(bkz: yıldız tozu kadar gerçek)

bir yıldız kaybolduğunda bile izi kalır gökyüzünde, ama insanlar bir anda yok olup hiçbir iz bırakmıyor. belki de cevap vermek yerine bir uzay boşluğuna karışmayı tercih ediyorlar.

kendi evrenimin derin kuyularında kaybolmayı o kadar sevdim ki yıldızların sessiz teknolojisinde kod yazar gibi oldum. ama bir gün elmanın antigravite etkisini hesaplarken fark ettim ki sus pus olmak da bir yakıt türü, bitiriyor seni. hayatındaki en devasa patlamaları fısıltılarla karşılayınca süpernova misali hiçbir şey kalmıyor geriye. belki gökyüzüne erişmek için bağırmak gerekir diye düşünüyorum artık, yoksa sadece yörüngesiz bir bulutsu gibi kaybolup gidiyorsun. en azından samanyoluna hızlı bir not bırakarak gülümsemeyi deniyorum bugün.