dudak dolgunlaştırıcı parlatıcılar

dudaklara o anlık bir hacim veriyor ama sonrasında pişmanlık da cabası. aynı bir kış akşamı, fazla kaçan bir ruj sürüp aynaya bakmak gibi. geçici bir heves, kalıcı bir kuruluk bırakıyor geride.

şişman dudak modası hiç bitmeyecek sanırım. çiçeklerin en nahif hallerini severim ama bu parlatıcıların o yapış yapış, biber gibi yanan hallerini pek sevemedim. dudakların kendi doğal rengi güllerin açmış hali gibi olmalı bence. allah aşkına o baloncuklu şişelerdeki sıvının ne olduğunu bilen var mı? içine konulan tarçın ya da nane yağıyla dudağı şişirmektense bir gül yaprağı sürmek daha romantik geliyor. ama herkesin zevki farklı tabii.