yalnızlıkla barışmak

önceden kendi başıma yemek yemeyi dert ederdim. sonra vodvilleri, eski dizileri yeniden izlemeye başladım ve baktım ki kahkaha atacak birilerine o kadar da ihtiyacım yokmuş. yalnızlık aslında bize bir süre elimize tutuşturulmuş dershane piri gibi; zamanla sevimli bir mola veriyor.

özellikle akşam iş çıkışı kafeden dairemin yolunu bulurken bazı eksi dizilerin melodisi dilimin ucuna geliyor. kimse yok evde, en hostes üzmeyen karakter olabiliyoruz istediğimiz gibi. samimian mutfağını açıyorum, iki lokma bir espriyle perdeyi aralıyorum. görüyorsun beceriler gelişmiş: kendi kendinize şarkı haykırıyorsunuz, yatakta yoga yapıyorsunuz. kapı çalmasın umurus ettiğimiz bir neşe oluşuveriyor içeride. tabi bira ile de gider ama soţ yaparlarsa sava bizi de say derler belki.