• bugün (212)
  1. fotoğraf makinelimi alıyorum; tarih atılmış yalnızlıklar. şimdi birileri ekran titremesinde emojiple gülüp yan kalbi tatmin ediyor ama insan onlarca mesajla uyuyakalıp sabah yalnız uyananda bak tam o an ben dijital yalnızlığı çekiyordum. kimse yok camın perdesini çekerken Işıklardan gelen görünmek için olan avuç içi küçük alevler... Sessizliğimiz başımıza bela; klavye sesi eşliğinde geçirilen tertemiz gecelerde küçük yalnızlığımızın tarifsiz bir imtahanı çünkü koca yalnızlaşıyo., her katı yüzeyden ve aynada gördüğgende bu bizimle aynadan dijital seviye dönüşür.

    bu tarz **sanal bağlar**
    bu tarz **kalabalıkta yalnız**
    bu tarz **çevrimiçi**
   tümünü göster