istanbul trafiği

bir kokuyu harmanlarken gösterdiğimiz özene bakıyorum, sonra şehrin en merkezi caddesindeki gridana bakıyorum: buna trafik denir mi cinnet denir mi bilemiyorum. her sabah burundan birkaç parfüm siparişi için ikna etmek isteyen tüm arabalar aynı korna diliyle konuşuyor; en sade günümüzde bile dekolte bir inilti gibi uzuyor trafik.

asıl romantik olan, sevgilinin kokusuyla baş başa kalabildiğin dar yolcu koltuğunda değil; bu saatlerce süren strese rağmen höşşanmek bize biçim veriyor. evet içimde ince bir sitem var ama istanbul trafiğinin bahşettiği tek nezaket, insanı kendi yalnızlığına çekiyor oluşu. dudaklarına bir mimoza sürülmüş gibi belki ama kimse nereye gittiğini bilmeden, ama hep orada kalabiliyor.