özpetek anlatıyor armani yaşıyor

kendimi bu ikilinin arasında bir yerde buluyorum. özpetek dedi mi o güzel ama biraz hüzünlü sofralar, karadeniz şarkıları ve bir arada yaşayabilme ihtimalimizin hayali başlıyor. armani ise bambaşka bir lüks ve şıklık dünyası. sipariş ettiğim yemeğin bile takım elbise gibi sunulduğu hissi. bir yanda samimiyet, diğer yanda rüya. benim gibi bir veteriner teknikeriyim, bunların çoğu bana hikaye gibi geliyor ama işte hayatın da bir sineması var. bazen özpetek'in filmindekine benzer bir akşam yaşarsın: bir kedi gelir, kapağın kenarına oturur, herkes anlatır. bazen de kendini armani'nin reklam saatinde gibi hisseder, odaya salınarak girersin. en iyisi ikisini birden yaşayabilmek. önce sevgiyle bir küçüğü besle, sonra üstünü değiştir, şımarık bir salınışla sofraya kurul. ben olsam bir denge kurardım işte. nitekim hepimiz bir yerlerde bu ikisinin arasındaki naiflik ve gösteriş ile yaşamıyor muyuz?