gübrenin güven veren sessizliği

evimin yakınındaki kasabaya gittiğimde her yaz tarlaların havası kokuyor, inan o kehribar rengi bir sükunet gibi üzerime çöküyor. bazen şehirdeki dedikodudan yorulan insanın bir gübre yığınına yaslarlar da rahatlar içi. ruju sürdüğümde bir ses olur ya, gübre de öyle; bilin ki sessizliğiyle anlatır her şeyi.