ailecek izlenen yerli diziler

hafta sonu akşamları ailecek televizyon karşısında toplanıp o dizilerin başına geçmek, çocukluğumdan kalma bir ritüel. dizideki kötü adam hepimizi sinirlendirir, iyi karakter umut olur, ara ara hep birlikte bir pastanın kokusuyla kahve ikramı eşliğinde o sahneler yorumlanır. bazen hüzün çöker, bazen kahkahalar salar salmaz sofra kurulur. o perdeli ışıkla, eski koltukların misafir ağırlama hâli hâlâ içimi ısıtır. önümüzdeki salıncakta yağmur damlalarını izleyip o dizinin karakterleri gibi hissederdim; bütün duygu geçişleri, hayatın kıyısından süzülüp gelirdi bize.