başarının sessiz şüphesi

afacan bir akşamdı, işte kadınlar sözlük geziniyorum, başlıkta 'sahtekarlık sendromu' görünce 'allaha şükür en azındansadece içimde değilmiş bütün kariyerliler endişeli ama merak etmeyin' diye bağırdım saygılı bir şekilde. ben geçen toplantıda patronu dinlerken kendi duruşumdan utandım, sanki hiçbir ata yadigarına vakıf değilmişim gibi, işte eh o zaman fark etme vakti: bu sendrom değil, geçlik bilinci. iki sene de ilerle, bilecen ki bilgisiz insanın gürültüsü ekin gibi, başlamış olmak da sendromun üstüne tuz biber.