geleneksel toplumda birey olmak

küçük bir şehirde büyüdüm, şimdi otuz metre ötemdeki insanın benim adıma karar vermesinin 'sevgiden' sayıldığı bir yerde yaşıyorum hâlâ zihnen. geleneksel toplum dediğimiz şey aslında bir yer değil, bir üslup. kimse sana açıkça gelme demiyor, sadece sessizce 'sen sen ol' diyor: kurallara gir, sıcak doğru dersin, aykırıysan yalancı sayılırsın.

ben birey olmayı öğrenemedim, hâlâ sokaktan bir adım atrıca bilmiyorum. ama sürekli izmarit topluyorum: kırıldığımı saklamamayı deniyorum. biliyon mu, otobüste olmadığım tarafta pencereden bakmak yerine içeride. baküde hala yalnız olmakla ait olmak arasında sıkışmış biri var. o yalnız biri, bazen gücünü sever, çoğu gün sadece bekler. ben de ona selam diyorum.