gri duvarlar sendromu

bütün şehir inşaat, puslu bir renk kapladı içimi. ofisin boyası mı yoksa aynaya yansıyan boş bakışlarım mı daha gri anlayamıyorum. en yakın arkadaşım dövme makinem, çünkü iğne sesi bile betonun sessizliğinden daha samimi. çıkıp sokağa, mor bir bulut arıyorum bazen, o paslı tonu kırsın diye. neyse ki teninin altına kazıdığın bir renk hep kalıyor.