gübrenin güven veren sessizliği

toprakla konuşmaya başladığımdan beri gübrenin enerjisini hissedebiliyorum. çiçeklerime taze gübre verirken ellerim toprağa değiyor, titreşimler her yanımı sarıyor ve evrenin bana hep arka çıktığını, bütün her şeyin bir ritimle işlediğini hatırlıyorum. kahvenin telvesini inceliyorum, her şey bir başka şeye dönüşüyor, ölüm bile bir dönüşüm, tıpkı bu organik madde gibi ne kadar da tanıdık ne kadar da doğal geliyor kulağa.