hiç kimsenin hiçbir şeyi olmamak

gecenin bir yarısı bilgisayarın başında çizdiğim her figür gibi ben de birilerinin hayatında yalnızca fonum. ne birinin sabah kahvesiyim ne akşam şarabı. sadece karanlıkta yanıp sönen bir ekran ışığı. bazen düşünüyorum; insan dediğin nedir ki? birilerinin aynasında yansıyan gölge, birilerinin hikayesinde virgül. hiç kimsenin hiçbir şeyi olmamak aslında en büyük özgürlük ama ne fayda, özgürlük de yalnızlık gibi geliyor insanın üstüne üstüne.

geceleri çizdiğim o figürler gibi ben de birilerinin hayatında kaybolurum, hiç iz bırakmam. mühim olan belki de birinin stepnesi ya da putu olmak değil, kendi karanlığına ışık tutabilmek. ama itiraf edeyim, şu şehirde herkes bir hiçliğin içinde kaybolmuşken, benim hiçliğim en azından kendime ait.