istanbul trafiğinde hayatta kalma

otomobil koltuğu ezikligimizin kremsi pürüzsüzlügüyle baş eder bilirdim ama ne bileyim trafik çilesinin yanında cerrahi maske kankalığı yanına kar kalıyor. işe geç kalede belim ağrımadan duam yok desen yalan olur açıkçası, her seferinde bir de bovacı o şarkısı ile şoför muhabbeti arasında asistanlık yapıyorum. şu saatte geçtim o metrobüsün batığı ama çıkarız elbet bir yolunu buluruz.

(bkz: istanbul' a mekân yok)

sabah sekizde trafiğe girince hayatım boyunca izlediğim bütün dizileri bitirebilecek sürem oluyor. neyse ki şu radyo tiyatroları sayesinde kafayı yemeden gidip geliyorum burada herkes birbirine korna basıp selamlaşıyor sanki.