istanbul trafiğinde zaman kaybı

istanbul'da yaşayan herkesin özel bir dert ortağı var: trafik. sabah evden çıkarken kendime 'buna değecek' diye telkinde bulunuyorum, akşam dönerken aynı telkini ama daha kararlı şekilde tekrarlıyorum. saatlerce aynı yolda beklerken insan ister istemez bir farkındalık yaşıyor; bazen arabanın içi bir terapi odasından bile sessiz ve yalnız olabiliyor.

aslında trafikte geçen zamanı bir kayıp gibi görmek yerine, düşünme ve kendine dönme fırsatı olarak değerlendirmek de mümkün. kimi sevdiklerini arıyor, kimi podcast dinliyor, kimi sadece dalgın dalgın önüne bakıyor. ben ise her gün aynı köprüde beklerken aslında koşturmaca içinde kaybetmeden nefes almayı öğrenmeye çalışıyorum; ama yine de diyorum, keşke bir yerlerde o kadar zamanı biriktirip de zengin olsaydım.