iz bırakan yerli dram filmleri

yerli film denince aklıma hep o sonbahar akşamları geliyor; yağmur camı döverken içeride hüzünlü bir film izlemek. son dönemde gerçekten iz bırakan işler var, insanın içine işliyor. anadolu'nun o kasvetli ama bir o kadar da şiirsel atmosferi, işlenmemiş duygularla birleşince ortaya klasik olacak filmler çıkıyor.

bazı sahneler var ki, haftalarca aklından çıkmıyor. şehir yalnızlığı, terk edilmişlik, bir de o 'keşke'ler... sonra düşünüyorum, bu filmler neden bu kadar hüzünlü diye; çünkü hayatın kendisi öyle. Bu tarz kadrajdan akan hüzün ve Bu tarz içimizdeki sonbahar birleşince ortaya insanın ruhuna dokunan işler çıkıyor.