yalnızlık hissiyle baş etmek

arkadaşlar ben bu işi çözdüm, yalnızlık denen şey aslında kimsenin bizi aramaması değil, kendimize dair en güzel esprileri unutmamız. dün akşam yalnızlığı eğlenceye çevirmek için evde bir sitcom karakteri gibi davrandım, saçma sapan espriler yapıp kendi kahkaha efektlerimi kendim attım. ay inanın komikti, biraz delirdim ama kim bilir, belki de dünyanın en iyi izleyicisi biziz.

bir de şu var, telefonu elinden bırakıp gerçekten çevremize bakıyor muyuz? yan masadaki kızın komik anısını dinlemek, kapıdaki kedinin günlük macerasına gülmek... bunlar da bir arkadaşlık değil mi? yalnız hissettiğimde pastanedeki iş arkadaşıma beş kez aynı şakayı anlatıp müdavimleri eğlendiriyorum. bence işin sırrı biraz böyle, kafayı dağıtmakta. hayat bir sitcom'sa ben de en azından arka planda gülme sesi olayım.