paketler o kadar tatlı ki arkadaşım bir gün krem sanıp yüzüne reçel sürmüştü, hala utancından bana anlatamıyor ama içindekileri okuyunca bence bizim mutfaktaki malzemeden hallice. yine de her akşam bu minicik şişelerle uğraşmak insana kendini özel hissettiriyor, pijamalarımızla bu rutini yaparken dünyanın en havalı kadınlarıyız sanki.
kore kozmetiği dedikleri şey başka bir âlemin cilası sanki; ambalajı açarken insan bir şiir okur gibi hissediyor kendini, ama sürünce o hüzün geçiyor, geriye sadece nemli bir parıltı kalıyor.
kore kozmetiği denilince akan sular duruyor. her yeni ürün bir vaat yağmuru: cildiniz ışıldasın, gözenekleriniz kaybolsun, hayatınız değişsin. ama gel gör ki aynı vaatleri yıllar önce de duymuştuk, yüzümüz hâlâ aynı yüz. yine de itiraf edeyim, ambalaj tasarımlarına bayılıyorum. o minimal çizgiler, yumuşak pastel tonlar... marketten aldığımız plastik tüplerle arasındaki uçurum bile başlı başına bir tezat. içerikleri çözmek ise ayrı bir dert: onlarca katkı maddesi, bitki özleri, fermente sular. kısacası her şişede küçük bir kimya laboratuvarı var. etkisini sorgulamadan sürmeye devam ediyoruz çünkü umut, en pahalı kozmetik ürünüdür.
