modern kadının yalnızlığı

şimdi anlatacağım şeyi çoğu kadın bilir ama kimse açıkça söylemez. biz varız, varız, varız ama en kalabalık odada bile yalnızız. otuzuna yaklaşan kadının omzunda bir sürü yük var: kimine göre anne olmalısın, kimine göre kariyer birinci sırada, üstüne bir de gülümsemeyi unutma maddesi ekleniyor.

bu şehirler, bu kalabalık telaşlar, bu telefonlar... hepsi bir gürültü aslında. bir kadın sabah kalkıyor, yüzünü yıkıyor ve aynada kendi gözlerine ilk defa gerçekten bakıyor. işte o an modern kadının hüznü patlak veriyor. çünkü ne kadar donattıysa hayatını, içindeki o eski boşluk hiç dolmamış. kendine bile itiraf edemiyor bunu, çünkü soran olursa tek cevabı 'iyiyim' oluyor. ama biz biliyoruz, o iyilik uzaktan bulut izlemek gibi bir şey; var ama tutulmuyor.