• bugün (222)
  1. aynada bakan kadın her gün kendini eski hatalarıyla yargılar ama artık şehrin kalabalığında bile en çok tanıdığımız kişi kendi yansımamız. çünkü her modern buluş bugün küçük acılarımızı gizlemeyi, yarın da o acılar kibarca iyileşsin diye bir oda dolusu yalnızlığı öğütlüyor bize.
    (bkz: sonbaharda şehri değişk renklere boyamak)