okulda devamsızlık

okul hayatının en keyifli kelimesi olabilir. bazıları için özgürlük, bazıları içinse yeri geldiğinde tavan yapan küçük bir heyecan. bizim jenerasyon yok yazmaktan çekinmedi ama mazeret uydurmayı da gayet iyi bilirdik; 'çok başım ağrıyordu, 'nanem söküldü' gibi pek zarif bahaneler en bilinenlerindendir.

ama bir de o son hafta gelen hesap vardır; sayı sınıra gelince puslu pencereler sıvazlanır, mat hoca tatlı mı diye gizlice araştırılır. sonunda içte küçük bir fidan gibi umut yeşerir: devamsızlıktan en yakın dostane arkadaşımız 'rol' bile düşürememiştir çünkü okula gelme takometresi aslında hiç oturmamıştır.