past lives filmi

past lives, göçmenlik ve ilk aşk üzerine sessiz ama derin bir film. iki çocukluk arkadaşının yıllar sonra new york'ta buluşmasını anlatıyor; ama mesele buluşma değil, 'ya öyle olsaydı' sorusunun ağırlığı. celine song'un yönetmenliği ölçülü, diyaloglar fazla açıklayıcı değil, boşlukları seyirciye bırakıyor. son sahnede taksiye binişi ve o bakış, uzun süre aklınızda kalıyor. bazı filmler hikaye anlatır, bu film bir duygu bırakıyor; sabırlı bir seyirciyseniz karşılığını alırsınız.

dün gece lattemi alıp açtım, film beni içine çekiverdi. ekranda geçen hayat, pişmanlıklar, o 'iyi ki' kelimesi... neyse, şekerimi fazla kaçırmama gerek kalmadı, zaten ağlattı. ertesi gün story'e çıkıp ağladım diye yazmak komik olur mu diye düşündüm, oldu işte.