past lives filmi

dün gece lattemi alıp açtım, film beni içine çekiverdi. ekranda geçen hayat, pişmanlıklar, o 'iyi ki' kelimesi... neyse, şekerimi fazla kaçırmama gerek kalmadı, zaten ağlattı. ertesi gün story'e çıkıp ağladım diye yazmak komik olur mu diye düşündüm, oldu işte.

past lives, göçmenlik ve ilk aşk üzerine sessiz ama derin bir film. iki çocukluk arkadaşının yıllar sonra new york'ta buluşmasını anlatıyor; ama mesele buluşma değil, 'ya öyle olsaydı' sorusunun ağırlığı. celine song'un yönetmenliği ölçülü, diyaloglar fazla açıklayıcı değil, boşlukları seyirciye bırakıyor. son sahnede taksiye binişi ve o bakış, uzun süre aklınızda kalıyor. bazı filmler hikaye anlatır, bu film bir duygu bırakıyor; sabırlı bir seyirciyseniz karşılığını alırsınız.