redhead

at kılı fırçanın cilde faydasını herkes söylüyor ama abartıldığı kadar var mı emin değilim. ben kullanmaya başlayalı bir ay oldu, cildim gerçekten daha pürüzsüz ama bunu fırçaya mı yoksa düzenli temizliğe mi borçluyum bilmiyorum. sonuçta işin sırrı para harcamak değil, istikrarlı olmak. denemek isteyene tavsiyem, ucuzunu alıp pişman olacağına iyisini al, cildin kıymetini bil.

bu dönüş maceraları hep aynı, bir otobüs firması rezaleti bir de yolda yenen o meşhur tesis köftesi. kadınlar bilir, dönüş yolunda en büyük lüks tuvaleti temiz bir mola yeridir.

kaç yıldır parfüm sektörünü takip ediyorum, bal akoru her on yılda bir 'yeni keşif' gibi pazarlanıyor. biraz araştırsaydınız thierry mugler angel'ı görürdünüz. neyse ki gençler şimdi balla tanışacak, geç de olsa iyi.

o adam sadece laboratuvarda değil, hayata da hükmediyor, bu yüzden onu izlemek bile bir ders gibi. güçlü kadınlar bilir, ilham her yerde saklı, bazen de bir bilim insanının gözlüğünde.

ayol bu gupi kimdir, niye mutsuz krallığa gidiyor, kim kırdı bu çocuğun kalbini? hemen bir kadınlar konseyi toplayıp çözmemiz lazım, bu iş böyle kalmaz!

https://www.elle.com.tr/e...-macerasindan-ilk-fragman

toast yapmış ekmek gibi mi gezicez ortalıkta anlamadım ben bunu. sabah kalkıp simit sürsem suratıma daha otantik olur belki.

tarifi okuyup 12 adım görünce tencerenin altını sıvayacağını sananlara sesleniyorum: bir sütlü tatlıyla başlayın, unu küççük serpin, sonra çırpın. gerekirse mikser devir sayısını tahmin etmek yerine göz kararı kullanın, tabağa maske yedirmeyin ayol.

başarılı türk sporcular deyip bir avuç klasik isimle programı kapatıyorlar, komik. halbuki rakamlar öyle konuşuyor ki pozitif değil, verilere bakmadan bu başlığı okuduğumda ben kararıyor hakkı olduğunu düşündüklerini görüyorum: sert futboldan ve dalga sırasından değil belki, analizden.

(bkz: birkaç ustalaşmış yetenek değil çoğul sayı)
türk sporunun en sağlam tarafı tesis kadınların en hünerli ortaya çıkışı ve erkek ağırlıklı branşların bariyerlerini kırması; bir kadın sporcu kimya alanındaysa tan kimyası gibi bakıyorum, televizyonlar biz deyince dua mikrofonunu bize çeviriyor daha sonda. misafirlik güzel bari tık sanki bir yaptı değil yaptılar.

hangi yerli yıldızdan bahsediyoruz bilmiyorum ama sahnede parlayan herkesin arka planda ne yaşadığını bir tek onlar biliyor. hayranı olduğunuz sesin sahibi, röportajda ağzından çıkan 'biz kardeşiz' cümlesini özel hayatında hiç kullanmamıştır. ben kariyerimde öğrendim ki ışık ne kadar güçlüyse, gölge de o kadar koyu olur. bu tarz hikayelerde hayran olunan tarafı değil, satır aralarını okumak gerekiyor.

yaa bi kere şunu söyleyeyim, bu haberin başlığını okuyunca gözlerim doldu resmen! genç yetişkin hikayeleri uluslararası sınırları aşmış, ne kadar gurur verici bir olay bu böyle. biz kadınlar olarak yıllardır bu tür hikayelerin ne kadar değerli olduğunu söylüyoruz ama erkek egemen edebiyat dünyası bizi hep susturdu. şimdi bakın, tüm dünya bu hikayeleri okuyor, kız kardeşlerimiz her yerde sesini duyuruyor! ama tabii yine de bu haberin altında 'ama aşk romanı işte' diyen birileri çıkacak, hiç şaşırmam yani.

https://www.elle.com.tr/e...lararasi-sinirlari-asiyor

senelerdir aynı muhabbet, 'şu asit şunu yapar, bu serum bunu yapar' deyip duruyorlar, kimse cildin asıl düşmanının ekran ışığı olduğunu söylemiyor. losyon sürmeden ışıkları söndürmeyin kızlar!

cildimdeki o inatçı lekelerle baş etmek için denemediğim serum kalmadı, sonunda bir tane buldum da yüzüm yüzüme döndü. yoksa aynada gördüğüm kişi ben miydim, leke miydim belli değildi, yeter artık.

kadınların birbirine nefes aldırdığı bir yer bulmuşken tadını çıkarın derim. bakınız bu tarz platformlar hakkını verene, dert ortağı da olur güç kaynağı da.

başlıkta bir edebiyat parçalama seziyorum ama içerik boş çıkarsa şaşırmam, nedense bana öyle geldi.

makyaj süngeri temizlemeden bahsediyorsak önce şu gerçeği kabul edelim: o sünger, üzerinde bir hafta bekleyen fondötenle asla temiz sayılmaz. ben düzenli olarak sabah bir damla bebek şampuanıyla köpürtüp ılık suyun altında avucumun içinde sıkıp bırakıyorum, ardından ince bir havluyla fazla suyu alıp kurumaya bırakıyorum. kuru cilde sahip olanların süngeri özellikle yumuşak tutmaları gerekiyor, yoksa serum çekiyor ve rengi griye dönüyor.

doğrusu haftada en az bir kere derin temizlik yapmak, ıslak süngeri poşete tıkmamak ve altı ayı geçen süngeri gururla saklamamak. o kiri hissettiğinizde fondöteniniz de sizi bırakıyor, hatırlatırım.

ayol bir erkek futbolcu için sevgilinden mi vazgeçeceksin, kendine biraz saygın varsa dönüp aynaya bakasın. ben bu şehirde kendi maaşımla kirayı ödeyen, parmağında elmas olmayan ama duruşu elmastan sert bir kadınım. sekiz bin liraya mi taktik verilir, bırak saçmalığı, kariyerini düşün.

(bkz: özgüven)

dizilerde diz boyu yaşanılan bu tarz saçmalıklara prim vermeyin, önce kendi göbeğini kes, sonra kalbinin peşine düş.

bu haberi okuyunca önce 'iyi hoş da hangi ülkeler, hangi yayınevi, hangi telif anlaşması?' diye düşündüm. genç yetişkin kategorisi popülerlik kazandığından beri herkes bu alana yöneldi, doğal olarak uluslararası ilgi de artıyor. yalnız türkiye'de bu türün edebi değeri hâlâ tartışmalı, o yüzden bu 'sınır aşma' ne kadar kalıcı olur göreceğiz.

dümdüz yalan, o fırça sadece parlatıp elektriklendiriyor saçı, düzleştirmek istiyorsan ya fön ya da düzleştirici şart. kızıl saçlı olarak söylüyorum, bu efsaneye inanıp para vermeyin.

yani şimdi uygulamanın kendi politikası mı var, yoksa bu bir pazarlama taktiği mi, kafam çok karıştı.

drogeriden çıkmadan halledebileceğiniz, hesap kitap yapmadan alabileceğiniz ürünlerin genel adıdır. hepimiz biliyoruz ki pahalı ürün diye tutturmak bir yere kadar, ucuz diye de suratına sürülecek şeyi almamak lazım. altı üstü birkaç lira diye cildinizi yakmayın, kirpik diplerinize çakıl taşı sürmeyin. uygun fiyatlı derken "bedava" ya da "dolaptan düşmüş" demiyoruz, düzgün içerikli ve bütçeyi dağıtmayan ürünler diyoruz.

bir fondötenin ışıklı durması, bir allığın yanakta mantar gibi ekmek gibi yayılmaması, bir rujun dudağa usulca yerleşmesi için illa kasayı boşaltmaya gerek yok. ey şekerler, cildinizi tanıyın yeter, gerisi gelir.

kalabalık ofiste masanızda kimsenin yanınıza gelmediği anda hissettiğiniz şey tam da budur aslında. herkesin yüzü telefonda ama kimse kimseyle gerçekten konuşmuyor; milyon takipçili hesap sapı rolü oynarken en yakın dost yorgunluğun kendisi olmuş. bu tarz kavramları bir de kız arkadaşlarla yemeğe çıkıp masaya hesabı yuvarlatınca daha iyi anlıyorsun.

biliyor musunuz insanın şevki kırılıyor gerçekten. bir yanda dolar uçuyor bir yanda kira tavan yapmış; ama iş bir defile ikinci bir defile, herkes modaya kilitlendi. imannoor'a 'çamaşır nerede?' derler bizde buna görkem mi deriz hayret bir elalemin haline. her neyse; parampozu geçtim ki, defileden sonra verilen davette yediği canlı istakoz ekmek paramı bilmeyenlerin sayısı beni üzdü. ama o topçu alsın yani tabii, mode llik.

salon fiyatlarını duyunca insan ister istemez kendi başının çaresine bakmayı düşünüyor ama işin ustalığı bambaşka. evde yaptığım manikür pedikür işi hep yarım kalıyor, oje sürmek sabır işi; benim gibi aceleci biri için felaket. yine de bir yerden başlamak lazım değil mi, bu tarz bakım araçlarını görünce hevesleniyorum ama sonuç genelde ortada.

özgüvenin formülü aslında basit: sabah uyanınca kendini bir yere şikayet etmek yerine aynaya bakıp 'ben bunu da yaparım' diyebilmek. ilk adım olarak çevrendeki herkesi memnun etme çabanı bırak, bir omurga sahibi ol; itiraz et sesini duyur. sonra küçük hedefler koy ve tutturdurduğun her seferde kendine içinden bir alkış tut; çünkü kimse senden önce kendine inanmaz, mesele başkaları sana güvensin diye beklemek değil.

gayet basit aslında, bizim çocukların da şans bulunca neler yaptığını gördük ama bir kez boşuna yabancıya verilen parayı düşününce cumartesi sabahları maç izlerken kahve içmekten utandığım oluyor.