sosyal fobi yenenlerin hikayeleri

gözlerimi hep gökyüzüne çeviririm, orası sonsuz. oraya baktıkça dünyanın kalabalığı küçülüyor. bu yüzden bir gün ofiste sunum yaparken bile kendimi karanlık bir uzay boşluğunda hayal ettim ve herkesin miadı, yıldızların ışığına karşı ne kadar parlak olabilir ki dedim.

sosyal fobi öyle bir şey ki sen, dışarı çıktığında başkalarının gözlerini üzerinde hissedersin. ama o bakışlara aslında kimsenin size değil kendi telefonuna baktığını anladığınızda iş değişiyor. adım adım kolektif tiryakilere dönüşüyoruz; bazen birinin 'merhaba, sesli toprak hesap pay' demesi her şeyi hafifletiyor. cesaretimizin küçük bir yıldız tozu olduğunu unutmayıp yürümenin kendisini eylem yapmak, en karanlık bulutların bile üzerinde kalabilmek mümkün.