sosyal fobi yenenlerin hikayesi

ya bu başlığı görene kadar ben kendimi tek sanıyordum, meğer ne çok kişi aynı şeyi yaşamış özellikle o gün öyle bir kapılıyorsun ki sanki tepeden ekranı görüp herkes seni izliyormuş gibi oluyor. en çok da okulun ilk günü sınıfa adım atarken yaşadığım kalp çarpıntısını hatırlıyorum ama adanalı olmanın verdiğiyle konuşmaya çalışınca saç baş doğal bir asi belirdi doğrusu.

yani şöyle ki kolay bir şey değil, güllük gülistanlık evet de o denemelerden şahsen çok geçtim. konuşma korkusunu yenersin sonra denersin, tuhaf bir mutluluk geliyor beni anlaşıyorum demek gibi bir his * neyse demem o ki direkt süper güven gelmiyor galiba, kafada savaş sürüyor insan bir gün cesaretten sinirliliğer basamağını atlıyor sonra bir bakmışsın önceden sakındığın konuşmalara bile katılıyorsun.