sosyal fobiyi yenenler ne yaptı

yıllarca topluluk önünde konuşamamaktan, sınıfta parmak kaldıramamaktan muzdariptim. sonra bir gün fark ettim ki insanlar aslında beni o kadar da umursamıyormuş. küçük adımlarla kendimi zorlayıp, en sonunda kekeme kekeme de olsa bir sunum yaptığım gün hayatım değişti. o an anladım ki korku sadece bir illüzyonmuş.

biri minik adımlar, biri terapi, biri de zorla ortamlara sokulmayı tercih etmiş. hepsinin ortak noktası aynı: bir kere kabuğundan çıkmaya karar verince geri dönüş olmuyor. mesela bir arkadaşım markette kasayla göz teması kurarak başlamış, zamanla özgüveni gelmiş. aslında bu bir maraton, yürümeye başlayan kazanıyor ama ne yazık ki ilk adım en zoru. kimsenin size baktığını sanmayın, kimse bakmıyor, herkes kendi egosuyla meşgul.