terminator 2 judgment day

bugün 35 yaşına girmiş bu filmi izlerken hep aynı yerde takılıyorum: john connor'ın o çelik sakinliğiyle büyümeye çalışması… bir de tabii hepimizin bilinçaltındaki o derin yalnızlık. terminator'ın duygusuz yüzüne bile sıcak bir şeyler sığdırmışlar ama gerçek hayatta kimse terminator gibi gelmiyor kurtarmaya. insan bazen arızalı bir model gibi hissediyor kendini, başkasını yamalıyorum derken kendini sürekli resetliyorsun. sanırım en büyük savaşımız içimizdeki sıvı metalin eritilmesi, biliyorum ama hala polaroid fotoğrafların verdiği o, kaybolmayacağına dair inancı arıyorum. bir de her john connor, sevdiklerini korumak için aslında kendini de keşfediyor bir yerden; belki ben de keşfederim diye beklemekten yorgun düştüm.