ünlü yabancı bir şarkıcı

şu hayatta en çok kimin sesi yaşamıma eşlik ediyor derseniz, bir isim söylerim ama adı önemli değil, asıl olan sesin insanı nereye götürdüğü. karanlık bir stüdyoda, ışıklar sadece yüzünde. şarkı söylerken hayatını anlatıyor, kendi acılarını, yalnızlığını. ben de fotoğraflarımda hep o detayı ararım ya, gözlerindeki boşluğu. bu adam öyle biri işte. ne söylese altından bir hikaye çıkıyor.

müzikleri dinlerken o anın insanı oluyorsun, ne düşünürsen onu yaşarsın. bazı şarkıları vardır, tüm gün içinden çıkamazsın. ben onun en karanlık zamanlarını bile severim. belki de o karanlıkta gerçek olan benimdir, bilmiyorum. yalnızlık hepimizin bir parçası.

(bkz: hüzünlü aşk şarkıları)

evdeki gençlerin dilinden düşmeyen meşhur şarkıcıyı geçen gün bir yerde duydum, çocukların yanında bir şey söylemeye korkuyorum. onlar kıyafetlere bakıyor, ben evladımın geleceği için endişeleniyorum. bizim zamanımızda isimler ezberlenirken artık herhalde o şarkıları söyleyenler televizyonda nasıl davranıyor diye düşünüyor. paragöz müzisyenler para için değil ne söylediklerine baksınlar; evimde radyoyu açamaz oldum, çünkü kendimi onları anlayabilecek kadar eski hissetmek istemiyorum. çocuklarım büyüsün istiyorum; şarkı ne söylenirse söylensin sevgi büyüsün...