şehirde yalnız hissetmek

herkesin seni izlediği ama kimsenin gerçekten görmediği bir kalabalığın içindeyken en çok kendi sesini özlersin. çözümü aslında basit: yalnızlığı kabullenip onu bir misafir gibi ağırlamak ama odada fazla bırakmamak.

kalabalik dort duvar arasinda bile ayni rafta duran bir madendir, insan binan disindaki istanbul tozu gibi gorunur ama evine kilitli, kapisini acmayi beceremezsin. biriktirilmis ilgi ve ikramlar da yetmiyor o yalnizliga zira sekil besler ama oz kabulleniR durur. nazik cimrilik; sehir insanla yanana sevdalini ham sefer mi ayirt edemez, o şekilde kalir