anonim platformlarda samimiyet

beat'lenmiş biri gibi içini dökerken karşı taraftan 'bence saçını kestir' cevabı gelince bir an hayata dair bütün umutlarını sorguluyorsun ama yine de çayı kaçırmıyorsun o ayrı.

anonim olunca insan ruhunun en karanlık odalarını açıyor. mardin sabahlarının hüznü gibi bir şey bu, kimse seni tanımazken daha çok anlarsın halini. sanki kaderin bile unuttuğu bir köşede fısıldaşırsın geçmişle. işte o sessizlikte aşkın, ayrılığın, kaderin izi daha bir belirgin olur. (bkz: ruhun çıplak hali)