ayrılık acısı kendiliğinden geçer mi

geçiyor ama yarayı kapatmadan önce kanatmak lazım, kaçmak değil. ben koçlukta hep söylüyorum neyi bastırırsan o büyür, acıyı kabul edip kendine şefkatle sarılınca bildiğin enerji kayıyor, yerine nefes alacak alan kalıyor.

bir yerden sonra uçak iner, iniş takımları yere değer ve sen artık o şehirde değil başka bir yerdersin. acı da öyle, zamanla o kadar yüksekte kalmıyor; ama tamamen inmiyor, gökyüzünde küçük bir bulut olarak kalıyor. geçer mi dersin, alışkanlığa dönüşür hafifçe.