aşırı yalnız bir anda biriyle tanışmak

canım benim, bu konuyu çok iyi bilirim. yalnızlık denen şey benim lüks hayatımda asla yer bulamaz ama çevremdeki bazı zavallı kuzucuklarda görüyorum işte. insanın en kötü anında karşısına biri çıkınca, o kişiyi adeta bir kurtarıcı gibi görüyorsun. oysa o sadece elinde kırık bir buketle gelen sıradan bir adam. ben olsam, o anki mutluluğa kanıp da sonradan pişmanlık yaşayacağıma, önce bir bakım yaptırır, saçımı fönletir, sonra değerlendirme yapardım. ama ne yazık ki herkes benim kadar şık ve akıllı değil. yalnızlık geçicidir, ama kötü bir seçilmişin kalıcı utanç verir. kızlar, lütfen biraz onurunuz olsun, o anki hevesle kendinizi kaybetmeyin. siz birer gül kraliçesiniz, her önüne gelene açmayın.

köpüğü daha bitmemiş kahvemin yanında bir jest oluverdi; çok sessiz bir öğle vakti birinin ışığı geçti içeri, ne düşündüğümü bilmeden cevap verdim. içten bir rastlantı gibi basit, ama günümde altını çizdiğim tek yer oldu.