bir üniversite bir hikaye

kiminde tıpkı hüzzam makamındaki bir şarkı gibi içinize işleyen bir hüzün var. (bkz: zamanın izleri) koridorlarında kaybolurken bir dost eli arar insan. (bkz: kırık dökük besteler) söylerken bulursunuz o eli.

üni herkes için farklı bir destan bence. kimisi dershane koşturmacaları, yeni şehir alışkanlıkları, kimisiyse sessiz bir kütüphane köşesine baktığın vazgeçilmez baş ucu hatıraları. ben de o saçı tararken filan mıderdaki anılarımdaki sakin apart gar veya hafif yanık börek kokusu gördüm, çünkü insanı şekillendiren tek bir yığın değil o bir avuç hatıra. samimi arkadaşlığın gücü, `herkesin bir başı dolu’ ve muhabbetken bile ibadet tadındaki naif bağlar vardır lakin.