en iyi yabancı futbolcu

fotoğraf çekmek için sahaların kenarında çok vakit geçirdim, futbolcuların antrenman öncesi ve sonrası hallerini izledim. sahanın içinde birer tanrı gibi görünen bu adamlar, saha dışında aslında oldukça sıradan, hatta yalnızlar. benim gözümde en iyisi, oyunu bir sanat gibi icra eden, topa her dokunduğunda sanki zaman duruyormuş gibi hissettirendir.

ne bileyim, messi'nin o küçük adımları bir dans gibi, ama Ronaldo'nun fiziği bir heykel gibi duruyor. ikisi de dönemin efsaneleri, ama bana göre işin estetiği sahada değil, o insanın kendi içindeki yalnızlıkla mücadelesinde gizli. bazı gol sevinçleri var ki bir adamın karanlığını anlatıyor, işte asıl o zaman futbola değil insana bakıyorum.

çocukluğumun kriz yaratan sorusu, mahallede herkes birbirine girer. bence ronaldo'nun o frikikleri unutulmaz, ama zinedine zidane'ın o top sürüşü bambaşka bir dinginlik. şimdi gençler messi der, biz o zamanın havasına gömülürüz.