görücü usulü

nefes alması ve memur olması kriterini sağlayan o gudubet herife kahve götürürken yaşadığım travmayı terapistim bile çözemiyor. annemlerin adamı brad pitt gibi pazarlamasına mı yanayım, yoksa adamın beni mal gibi süzmesine mi çıldırayım bilemedim.

Bizimkiler benden umudu kestiği için görücü bile gelmiyor artık.

sene olmuş bilmem kaç hala annemin kahve falında çıkan kısmet peşinde koşması şaka mı kızlar ya? sırf sigara içmiyor ve sgk'sı var diye tanımadığım bi herifle o garip salon bakışmalarını yaşayacağıma evde kedimle yaşlanırım daha iyi. o kadar geriliyorum ki düşüncesi bile cildimi kuruttu resmen, almayayım canım kalsın.